[ سؤال 1565 ] 7121259 بسمه تعالى 1 . اگر شخصى به حدى مريض شود كه قوهء تميز را از دست بدهد به نحوى كه وقت ظهرين و عشائين بلكه چه بسا پاكى و نجسى را هم تميز نمىدهد ، قضاى نماز و روزهء بعد از او بر ولىّ لازم است يا نه ؟ بسمه تعالى ، اگر به حد جنون نرسيده قضا واجب است . 2 . اگر با قصد اقامهء عشرة ايّام ، يك نماز چهار ركعتى شروع كند و در ركعات يا افعال آن شك كند ، اگر امام يا مأموم باشد و رجوع به حافظه كند و بعد از همين نماز از قصد اقامه برگشت نمايد ، آيا باقى بر تمام بماند يا نه ؟ و آيا فرق بين شك در ركعات و افعال ركنى و بين افعال و واجبات غير ركنى هست كه اگر در قسم اول شك كند و رجوع به حافظه نمايد يا كثير الشك باشد و بنا بر انجام گذارد ، با شك در قسم ثانى كه شك در افعال غير ركنى است فرق كند ؟ با توجه به مسأله 32 و 34 از عروه و تعليقه . بسمه تعالى ، در فرض شك در ركعات و رجوع به حافظه و برگشت از قصد اقامت ، احتياط ترك نشود . 3 . قبلًا سؤال شده بود كه اگر در نماز ، در حال قرائت يا اذكار و كلمات ديگر ، اگر چند حرف از يك كلمه را گفت ، جايز است رها كند و دوباره آن كلمه را بگويد و ادامه دهد و حال آن‌كه عروه در آداب قرائت ، مسأله 45 دلالت دارد بر بطلان و ابطال و تعليقه هم ندارد ؛ كدام صحيح است ؟ و على كل حال ، اگر در كلمه‌اى اشتباه يا سكته رخ دهد ، آيا مىشود از چند كلمه قبل آن شروع نمود و دوباره قرائت كرد يا نه ؟ و آيا فرق است بين قرائت و اذكار و بين تشهد و سلام ؟ بسمه تعالى ، حكم همان است كه قبلًا نوشته شده و مربوط به مسأله 45 نيست ؛ اعادهء كلمه يا كلمات در فرض سؤال ، مانع ندارد ولى اگر شك ناشى از وسوسه باشد نبايد اعتنا كند . 4 . اگر انسان كثير الشك ، شك كند بين چهار و پنج قبل از سجدتين ، مثلًا ، و شك كند در عين حال كه آيا ركوع را انجام داده يا نه ، آيا بايد بنا بر چهار بگذارد و سجدتين را به جا آورد و تشهد و سلام دهد يا آن‌كه چون شك در ركوع هم دارد بايد بنا بر پنج بگذارد و تشهد بگويد و سلام دهد و سجدتين را هم به جا نياورد ؟ بسمه تعالى ، در فرض سؤال ، كه كثير الشك است بايد بنا بر چهار بگذارد و طبق وظيفه نماز را تمام كند .